Płocki rynek na wózku. Osoba z niepełnosprawnością w akcji

Płocki rynek jest częściowo dostępny dla osoby na wózku, ale nie nazwałbym go miejscem łatwym. Da się tam dotrzeć autem, da się poruszać po części rynku, można skorzystać z ogródków restauracyjnych i zobaczyć sporo ciekawej architektury. Trzeba jednak liczyć się z brukiem, wzniesieniami i tym, że jazda po takim terenie przypomina czasem test zawieszenia, tylko że zawieszeniem jest człowiek.

Największy problem to połączenie wzniesień i kocich łbów. Płock leży na skarpie, więc sama wizyta w okolicy rynku może oznaczać jazdę pod górę i z górki. Do tego dochodzi bruk, który wygląda pięknie na zdjęciu, ale pod kołami wózka szybko pokazuje charakter. Jeśli ktoś myśli, że to będzie lekki spacerek, może się zdziwić szybciej niż przednie kółko wpadające w szczelinę.

Tak, do samego rynku można dojechać autem od kilku stron. To duży plus, bo przy dystrofii mięśniowej i wózku sama droga z parkingu potrafi być osobną wyprawą. W moim przypadku ważne było to, żeby podjechać możliwie blisko. Przy takich miejscach auto nie jest wygodą dla leniwych. Jest częścią logistyki, bez której cała wycieczka zaczyna się od niepotrzebnego zużycia sił.

Podczas mojej wizyty przy samym rynku było jedno miejsce parkingowe dla osoby z niepełnosprawnością. Jedno. Czyli klasyczny konkurs pod tytułem: kto pierwszy, ten lepszy. Jeśli jedziesz do Płocka na wózku, warto wcześniej sprawdzić parkingi i mieć plan B. Bo marzenie, że wolne miejsce będzie czekało dokładnie na ciebie, brzmi pięknie, ale czasem ma tyle wspólnego z rzeczywistością, co folder reklamowy z dziurawym chodnikiem.

Tak. Kocie łby są jednym z głównych problemów na Płockim rynku. Są na rynku, wokół rynku i przy dojściach do lokali. Dla osoby idącej pieszo to może być tylko urok starego miasta. Dla osoby na wózku to potrafi być ciągłe trzęsienie, blokowanie kółek, spadające stopy z podnóżków i praca dla osoby pchającej wózek. Historia historią, ale kręgosłup opiekuna też ma swoje zdanie.

W moim przypadku nie. Jako osoba z dystrofią mięśniową nie jestem w stanie samodzielnie przemieszczać się po takim terenie. Bruk, wzniesienia i nierówności oznaczają, że potrzebuję pomocy. To nie jest kwestia ambicji, tylko fizyki. A fizyka na kocich łbach potrafi być wyjątkowo bezczelna.

Wiele ogródków restauracyjnych na rynku było dostępnych dla osób na wózkach. To duży plus, bo po jeździe po bruku człowiek naprawdę może potrzebować kawy, ciastka albo po prostu chwili, żeby organizm przestał udawać shaker do koktajli. Trzeba jednak pamiętać, że czasem po drodze są podjazdy, nierówności i fragmenty, które wymagają pomocy.

Ręczny wózek może sobie poradzić, ale dużo zależy od siły osoby jadącej, pomocy osoby towarzyszącej i rodzaju wózka. Na płaskim fragmencie będzie łatwiej, na bruku i podjazdach trudniej. U mnie bez pomocy Asi albo Szymona takie poruszanie się nie byłoby realne. To miejsce nie jest niemożliwe, ale wymaga siły, cierpliwości i dobrego planu.

Dojazd z rynku do tarasu widokowego na Wzgórzu Tumskim nie był dla mnie specjalnie trudny, choć po drodze trafiły się atrakcje typu szkło z potłuczonych butelek. Sam taras oferuje piękny widok na molo, most i okolicę. Poruszanie się na wózku po tym miejscu nie sprawiało mi większych problemów, przynajmniej na części trasy. Czyli warto, ale oczy warto mieć otwarte nie tylko na widoki.

Teoretycznie można zejść z tarasu w stronę molo, ale wózkiem nie polecam tej trasy. W moim odczuciu była utrudniona przez jazdę i progi. Lepiej dojechać na molo autem albo wybrać chodnik od innej strony. Czasem najkrótsza trasa na mapie jest najgłupszą trasą dla wózka. Mapa tego nie powie, ale przednie kółka powiedzą bardzo szybko.

W moim przypadku nie udało się dotrzeć na molo i marinę podczas jednego gorącego dnia. Ale z tarasu widokowego molo wyglądało bardzo ciekawie i na pewno jest jednym z charakterystycznych punktów Płocka. Jeśli jedziesz na wózku, zaplanuj je osobno, najlepiej z dojazdem od wygodniejszej strony. Wtedy nie robisz z wizyty misji specjalnej tylko dlatego, że miasto ma swoje wysokości i progi.

Podczas mojej wizyty była dostępna toaleta, do której dało się spokojnie wjechać wózkiem. Były poręcze i ogólnie wszystko działało. Koszt skorzystania wynosił 2 zł. Nie jest to może atrakcja turystyczna sezonu, ale dla osoby na wózku dostępna toaleta potrafi być ważniejsza niż najładniejsza fasada kamienicy.

Na nierównym bruku stopy mogą zsuwać się z podnóżków co chwilę. U mnie oznaczało to ciągłe zatrzymywanie, poprawianie nóg i męczenie osoby pchającej wózek. To brzmi jak drobiazg, dopóki nie dzieje się co 15 sekund. Wtedy z drobiazgu robi się pełnoprawny wróg wycieczki, tylko ubrany w kostkę brukową.

Pomógł zwykły pasek zaczepiony na wysokości stóp i zaciśnięty na ramie wózka. Rozwiązanie banalne, ale dla mnie przełomowe. Dzięki temu nogi nie spadają z podnóżków, a ja mogę lepiej zapierać się stopami przy zjazdach, manewrach i sytuacjach, kiedy przednie kółko postanawia nagle zawrzeć bliższą znajomość z nierównością.

Bo przy chorobie mięśni poczucie stabilności ma ogromne znaczenie. Jeśli stopy spadają, ciało traci część oparcia, a każdy zjazd albo gwałtowny manewr robi się bardziej stresujący. Pasek nie zmienia wózka w terenówkę, ale daje mi większą kontrolę i poczucie bezpieczeństwa. Czasem największą różnicę robi rozwiązanie, które wygląda tak prosto, że aż człowiek ma ochotę zapytać, czemu nie wpadł na to wcześniej.

Przystawka elektryczna mogłaby bardzo pomóc, zwłaszcza przy dłuższych dystansach, podjazdach i odciążeniu osób towarzyszących. Problem w moim przypadku polegał na tym, że nie miałem miejsca, żeby zabrać swoją przystawkę elektryczną. Teoretycznie to świetne rozwiązanie. Praktycznie trzeba jeszcze mieć jak ją przewieźć, zamontować i użyć w konkretnych warunkach. Sprzęt nie pomaga, jeśli zostaje w domu jak piękny plan na papierze.

Takie przystawki mogą pomóc, bo duże przednie koło lepiej radzi sobie z nierównościami niż małe kółka wózka aktywnego. Małe kółka na bruku potrafią zachowywać się jak obrażony wózek sklepowy, który nagle skręca w swoją stronę. Duże koło może ograniczyć ten problem, ale nadal trzeba dopasować sprzęt do wózka, samochodu, siły użytkownika i realnych potrzeb.

Tak, widać, że na przestrzeni ostatnich lat pojawiły się ułatwienia. Nowe chodniki, podjazdy i różne udogodnienia pomagają w poruszaniu się po rynku i okolicy. To nie znaczy, że wszystko jest idealne. Bruk nadal robi swoje, miejsc parkingowych mogłoby być więcej, a trasy do atrakcji warto lepiej przemyśleć. Ale nie jest to miejsce, w którym człowiek czuje, że nikt nigdy nie pomyślał o wózku.

Najbardziej przydałoby się więcej dostępnych miejsc parkingowych, lepsze trasy do głównych atrakcji, rampy, podjazdy, windy tam, gdzie mają sens, i jasna informacja, którędy najlepiej poruszać się na wózku. Nie chodzi o to, żeby z historycznego rynku zrobić centrum handlowe. Chodzi o to, żeby osoba na wózku mogła zobaczyć miasto bez poczucia, że bierze udział w terenowym egzaminie z cierpliwości.

Tak, warto. Płock ma klimat, historię, widoki, taras, restauracje i architekturę, którą naprawdę lubię oglądać. Trzeba tylko jechać z głową. Bruk, podjazdy i wzniesienia mogą zmęczyć, ale wspomnienia zostają. U mnie poranne wstanie o 3.50 i cała logistyka były tego warte. Nie dlatego, że było łatwo. Dlatego, że było ciekawie i po naszemu.

Warto wcześniej sprawdzić parking, trasę do rynku, pogodę, dostępność toalety, możliwość odpoczynku i drogę do tarasu widokowego albo molo. Dobrze mieć osobę do pomocy, jeśli nie jeździsz samodzielnie po trudnym terenie. Przyda się też prosty patent na stabilizację stóp, jeśli masz podobny problem jak ja. Na takich wyjazdach wygrywa nie brawura, tylko przygotowanie. Brawura na kocich łbach kończy się zwykle szybkim spotkaniem z rzeczywistością.

Najprostszy wniosek jest taki: Płocki rynek na wózku da się odwiedzić, ale trzeba liczyć się z brukiem, podjazdami, ograniczoną liczbą miejsc parkingowych i pomocą drugiej osoby. To miejsce ma klimat i widoki, ale dostępność nadal wymaga pracy. Miasto jest warte zobaczenia, tylko dobrze wiedzieć wcześniej, że nie będzie to spokojna przejażdżka po idealnie równym chodniku. Raczej mała przygoda z historią, kawą i kostką brukową w roli czarnego charakteru.